Vlaams parlementslid Frank Creyelman

Berichtgeving van KifKif over Israëlis...

04.07.2011 - Op het ogenblik dat ik dit schrijf is nog niet geweten hoe het met Palestijnse vloot zal aflopen die probeert de Israëlische blokkade te doorbreken. Maar wie de afgelopen jaren de berichtgeving over h...

Pruisen moet er zijn

18.06.2011 - Hieronder een bijdrage over de toekomst van Europa, het Vlaams Belang en NVA van de hand van Patrik Brinkmann, een Zweed die in Berlijn woont. De tekst is in het Duits maar zeer goed leesbaar.Die...

Nieuws

Lokaal diversiteitsbeleid is maat voor niets

18.09.2009 -

Het Vlaams Belang hekelde het lokaal diversiteitsbeleid dat schepen Ali Salmi (SP.A) op kosten van de Mechelse en Vlaamse belastingbetaler verder zet.

Raadslid Hans Keldermans hekelde in de eerste plaats de ivoren-torenmentaliteit van de bewindvoerders en deed het hele diversiteitsbeleid af als een maat voor niets. “Men zet dezelfde nutteloze en desastreuze weg resoluut verder ondanks de steeds complexer wordende moeilijkheden die diversiteit met zich meebrengt. Toenemende diversiteit binnen dezelfde levensruimte - zoals in veel van onze grote steden - schept inderdaad verwarring, ontworteling, conflictsituaties, doorgedreven individualisme en een verregaande afbraak van de solidariteit. Dat strookt echter niet met de links-liberale ideologie dat Vlaanderen ‘van iedereen’ is. Als gevolg van deze doctrine wordt alle diversiteit (etnisch-cultureel, ecologisch, economisch en politiek) vernietigd. Diversiteit is inderdaad zéér waardevol maar enkel indien de diverse identiteiten en levenswijzen de mogelijkheid hebben zich ten volle te ontwikkelen binnen hun eigen ruimte en van daaruit mekaar - zonder dwang – kunnen ontmoeten en van mekaar leren.”, aldus Keldermans.

Het ontkennen of bestrijden van het verzet tegen de multiculturele samenleving – in feite niet meer dan een samenleving van individuele consumenten - gebeurt echter niet met een eerlijke, realistische argumentatie maar op een ideologische basis en wordt via de politiek concreet gemaakt door o.a. geldverslindende akkoorden zoals het Mechels diversiteitsplan.

In de overeenkomst tussen de Vlaamse regering en de stad Mechelen wordt de ideologische argumentatie verankerd door op voorhand de realiteit op het terrein te counteren. Men geeft bij voorbaat mee fundamenteel géén lessen te willen trekken uit concrete misgegroeide situaties. Wanneer de beoogde resultaten immers tegenvallen zal men uiteraard niet het uitgangspunt an sich in vraag stellen maar wordt slechts de werking wat aangepast.

Een praktisch voorbeeld: men organiseert een activiteit ter bevordering van de emancipatie van allochtone vrouwen en stelt die open voor iedereen. Toch nemen er maar weinig of géén allochtone vrouwen deel aan de activiteit. De logische conclusie zou zijn dat men daar dan lessen uit trekt en die activiteit niet meer organiseert of subsidieert. Maar dat is buiten werken de multiculturalisten gerekend. Als het beoogde resultaat niet bereikt werd dan verschuilen ze zich achter de prestatie op zich: we hebben toch ons best gedaan. Er is geen resultaat maar dat heeft geen gevolgen voor diegenen die het project opstarten. En zo blijft de Mechelse en de Vlaamse belastingbetaler maar geld versmossen aan de meest onzinnige en onnuttige projecten waar alleen de kornuiten van de heer Salmi beter van worden. Het Vlaams Belang keurde als enige partij deze overeenkomst dan ook niet goed.